Θάλασσα… 1ο θέμα εργασίας

Με τι θα ασχοληθούμε σε αυτό το θέμα εργασίας:

Γενικά – Κατηγορίες θαλασσών – Διαίρεση θαλασσών – Βάθος – Πυθμένας – Βυθός – Κίνηση νερών – Επιδράσεις στον άνθρωπο  – θάλασσα και Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός.

Γενικά

Θάλασσα είναι τα αλμυρά νερά που καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος της γης. Από τα 510.000.000 τ.χλμ της τα 366.000.000 τ. χλμ. δηλαδή τα 7/10 καλύπτονται από θάλασσα.
Ο όγκος των θαλασσινών νερών υπολογίζεται στα 1.370.000 κυβ. χλμ. περίπου.
Οι αρχαίοι Έλληνες την είχαν θεοποιήσει και την θεωρούσαν κόρη της Γαίας και μητέρα της Αφροδίτης.

Α. Κατηγορίες Θαλασσών

Την υδάτινη αυτή έκταση διαιρούμε σε Ωκεανούς (που σε έκταση, κατά σειρά, είναι: Ο Ειρηνικός (167.418.180 τ.χλμ.), ο Ατλαντικός (83.175.600 τ.χλμ.), ο Ινδικός (74.942.660 τ.χλμ.) και ο Αρκτικός ή βόρειος Παγωμένος Ωκεανός (14.352.340 τ.χλμ.) και ο νότιος Παγωμένος ή Ανταρκτικός, σε θάλασσες και σε πελάγη.

Β. Διαίρεση Θαλασσών

Η διαίρεση τού θαλάσσιου περιβάλλοντος σε κατηγορίες μπορεί να βασίζεται σε διάφορα γεωλογικά, γεωγραφικά και ωκεανογραφικά κριτήρια. Λόγω όμως των δυσκολιών οι οποίες προκύπτουν από τον συνδυασμό των παραπάνω κριτηρίων, οι ειδικοί δεν έχουν μέχρι σήμερα καταλήξει σε κάποιο συγκεκριμένο ταξινομικό σύστημα. Μια διαίρεση μπορεί να είναι η παρακάτω με βάση ωκεανογραφικά στοιχεία:
 Οι θάλασσες διαιρούνται σε εσωτερικές (περιβάλλονται από ξηρά και δεν επικοινωνούν με τους Ωκεανούς π.χ Κασπία θάλασσα – Εύξεινος Πόντος και η Βαλτική Θάλασσα)
σε κλειστές (που επικοινωνούν με τους Ωκεανούς αν και περιβάλλονται από ξηρά – η Αράλη, η Θάλασσα Σώλτον της Καλιφόρνια, ΗΠΑ)
σε ανοιχτές που είναι μεγάλοι θαλάσσιοι δρόμοι από τους οποίους επικοινωνούν τα διάφορα κράτη μεταξύ τους με ίσα δικαιώματα – Μεσόγειος (2.967.570 τ.χλμ.), η Ερυθρά Θάλασσα (458.480 τ.χλμ.).

Γ. Βάθος

Το μέσο βάθος υπολογίζεται σε 3.600 μέτρα. Το μέγιστο βάθος είναι 11.000 μ. στον Ειρηνικό Ωκεανό κοντά στις Φιλιππίνες. Το μεγαλύτερο βάθος της Μεσογείου είναι 4.400μ. νοτιοδυτικά του ακρωτήριου Ταίναρο.

Δ. Πυθμένας – Βυθός

Ο κάθετος διαμελισμός του πυθμένα μοιάζει με της Γης δηλαδή υπάρχουν πεδιάδες, κοιλάδες, οροσειρές, τάφροι, όρη, οροπέδια αλλά στον πυθμένα οι διαβρώσεις είναι μικρότερες σε σχέση με την επιφάνεια της Γης.

Το φως του ήλιου φτάνει σε βάθος περίπου 200 μ. και παρακάτω υπάρχει σκοτάδι. Η θερμοκρασία του νερού εξαρτάται από το πλάτος και το βάθος. Ενώ όσο πάμε προς τα κάτω το νερό είναι πιο κρύο ενώ αυξάνεται και η πίεση του νερού. Η πυκνότητα του θαλασσινού νερού σε ουσίες είναι μεγαλύτερη από του γλυκού νερού. Ουσίες που περιέχονται είναι κυρίως το αλάτι αλλά και ιώδιο, πυρίτιο, βρώμιο, βισμούθιο, ασβέστιο, αρσενικό, μόλυβδος, σίδηρος, χαλκός, νικέλιο, χρυσός, άργυρος κλπ.

Παρακάτω βλέπουμε  στην πρώτη εικόνα το φυσικό διαμελισμό της θάλασσας κάτω από την επιφάνεια και ένα γράφημα που δείχνει ότι όσο βαθύτερα κατεβαίνουμε προς τον πυθμένα τόσο χαμηλότερη είναι η θερμοκρασία του νερού.


Επόμενα Θέματα για Μελέτη:

Ε.  Κίνηση των νερών  – Διαβάστε το άρθρο του συμμαθητή σας εδώ.

Ζ. Θάλασσα και Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός
——————————————————————————————————

Ε.  Κίνηση των νερών  – Διαβάστε το άρθρο του συμμαθητή σας εδώ.

Στις τρικυμίες τα κύματα των ωκεανών φάνουν σε ύψος τα 20μ. ενώ όταν σπάζουν σε βράχους τα 50μ. Από το βάθος των 60μ. και κάτω η θάλασσα παραμένει ήρεμη.


Εκτός όμως από τα κύματα υπάρχουν και τα θαλάσσια ρεύματα, κατακόρυφα όταν η κίνηση γίνεται από πάνω προς τα κάτω και αντίστροφα και σε οριζόντια που σχηματίζονται ή στην επιφάνεια ή στο βάθος της θάλασσας.

 Πού οφείλεται όμως η δημιουργία των θαλάσσιων ρευμάτων;

 Η δημιουργία τους οφείλεται στη διαφορά που υπάρχει στη θερμοκρασία αλλά και στην αλμυρότητα των νερών.

 Τα σπουδαιότερα θαλάσσια ρεύματα είναι: του Γκολφ Στρήμ στον Ατλαντικό Ωκεανό που ξεκινά από τον κόλπο του Μεξικού και φτάνει στη δυτική Ευρώπη, του Κούρο Σίβο στον Ειρηνικό ωκεανό που ξεκινά από την Ιαπωνία  και φτάνει στην Αμερική, του Λαμπραντόρ στον Ατλαντικό με κατεύθυνση Β. Πόλος-Καναδάς κλπ.

 Υπάρχουν όμως και οι παλίρροιες δηλ. η περιοδική ανύψωση (πλημμυρίδα) και η κατάπτωση  (άμπωτη) της επιφάνειας του θαλασσινού νερού που οφείλονται στην έλξη του ήλιου και της σελήνης, καθώς και στη φυγόκεντρη δύναμη της Γης.

Δραστηριότητα για την Παλίρροια: επισκεφθείτε την Βικιπαίδεια και βρείτε πληροφορίες για την παλίρροια του Ευρίπου στη χώρα μας. (κλικ εδώ)

Ερωτήσεις

1.Τί είναι ένας πορθμός;
2.Που βρίσκεται ο πορθμός του Ευρίπου;
3.Ποιό φαινόμενο συμβαίνει εκεί;
4.Ποια είναι η αποδεκτή σήμερα εξήγηση του φαινομένου;
5.Ποιοί ασχολήθηκαν πρώτοι με την εξήγηση αυτού του φαινομένου;


Δείτε τί συμβαίνει όταν αποτραβιούνται τα νερά της θάλασσας –> εδώ

Αναζητείστε πληροφορίες και εδώ  «Εστία Γνώσης»
Πώς ανεβαίνουν και κατεβαίνουν τα νερά στον κόλπο του Fundy; Δείτε εδώ

Η δραστηριότητα εκτελέστηκε στο εργαστήριο Η/Υ του σχολείου μας με τη συνεργασία δασκάλου και εκπ/κού πληροφορικής.  Παραθέτουμε το αποτέλεσμα της αναζήτησης των μαθητών:

1.Τί είναι ένας πορθμός;

Ο Πορθμός είναι ναυτικός γεωγραφικός όρος, με τον οποίο χαρακτηρίζεται η φυσική στενή λωρίδα θάλασσας που χωρίζοντας δύο ακτές ενώνει δύο μεγαλύτερες θαλάσσιες εκτάσεις.

2.Που βρίσκεται ο πορθμός του Ευρίπου;

στην Χαλκίδα, (Ελλάδα).

3.Ποιό φαινόμενο συμβαίνει εκεί;

Σ΄ αυτόν το χώρο παρουσιάζεται το ακόλουθο μοναδικό σύνθετο φαινόμενο, τα ύδατά του διαύλου να κινούνται συνεχώς ενώ συγχρόνως ν΄ αλλάζουν και φορά κίνησης, κατευθυνόμενα άλλοτε προς τον Βόρειο και άλλοτε προς το Νότιο Ευβοϊκό.

4.Ποια είναι η αποδεκτή σήμερα εξήγηση του φαινομένου;

Η εξήγηση που έχει δοθεί και έχει γίνει σήμερα αποδεκτή για το συγκεκριμένο χώρο είναι ότι το φυσικό παλιρροιακό κύμα στο Αιγαίο φθάνοντας στην Εύβοια ανατολικά, ένα μέρος του εισέρχεται στο Βόρειο Ευβοϊκό (από Β. της Εύβοιας) και ένα άλλο εισέρχεται στο Νότιο Ευβοϊκό (από Ν. της Εύβοιας).

5.Ποιοί ασχολήθηκαν πρώτοι με την εξήγηση αυτού του φαινομένου;

Η εξήγηση του συγκεκριμένου φαινομένου του ρεύματος του Ευρίπου απασχόλησε και τους αρχαίους Έλληνες και ειδικότερα τον Αριστοτέλη και τον Ερατοσθένη καθώς και πολλούς άλλους επιστήμονες από τον προηγούμενο αιώνα και μετά. Σημαντική συνεισφορά στη μελέτη του φαινομένου κατέχουν οι Έλληνες Δημήτριος Αιγινήτης (1926) [1] ο Υποπλοίαρχος Ανδρέας Α. Μιαούλης, Β.Ν. (1880) [2] και ο βρετανός Υποναύαρχος Αρθούρος Μένσελ (Arthur Mansel), RN. Η έρευνα συμπληρώθηκε από μετρήσεις του Πανεπιστημίου Αθηνών στη Γλύφα (1981-1984). [3]

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s